Een boek over borstkanker
zoals ik het heb ervaren.
Over de diagnose, de behandelingen
en alles wat daarna kwam.
Rode Tranen: eerlijk, grappig, rauw, verdrietig en intens.
Een verhaal dat dichtbij komt. En blijft.
In dit boek over borstkanker Rode Tranen
neemt EM je als lezer echt mee.
Vanaf de diagnose.
Tot het moment waarop alles achter haar leek te liggen.
Maar dat niet zo was.
Terug de maatschappij in.
Maar zo simpel was het niet.
Met een lichaam dat veranderd is.
En een hoofd dat alles nog meedraagt.
Vanaf het eerste moment zit je in haar verhaal.
Je leest niet op afstand, je loopt ernaast.
Met haar vlotte, directe schrijfstijl voel je precies hoe het was.
Eerlijk. Zonder opsmuk. Vanuit het hart.
Treffend.
Ontroerend.
Onverwacht lachwekkend.
Alsof je haar hoort praten terwijl je leest.
Een fragment uit het boek
Na een week wachten op uitslagen van scans, biopten en onderzoeken,
kwam de opluchting: er waren geen uitzaaiingen gevonden!
Dat noemden we ons 'grote uitslagfeest.'
Op de dagen na de uitslagen bleven de kaarten binnenstromen.
Kaarten met teksten erop zoals:
‘Cancer 0 – You 1’.
Het was echt overweldigend
hoeveel mensen met ons meeleefden!
Prachtige boeketten werden bezorgd,
besteld door vrienden om me een hart onder de riem te steken.
En om met ons mee te vieren
dat het nieuws niet slechter was geworden,
dan dat het al was.
Er werden cadeautjes voor Melijn en Stef bezorgd.
Tekeningen van kinderen uit mijn klas. Wensballonnen.
Zo lief!
Fantastisch! Zo warm.
Na het ‘grote uitslag feest’
had ik een flinke kater.
Zoals het hoort na een goed feest.
De realiteit,
die we even uit het oog waren verloren,
diende zich weer aan.
De angst kwam terug.
Voor de volgende stap.
De stap betekende
een amputatie van mijn linkerborst.